از دوران مدرسه آموختهايم، كدوها در ميان صيفيجات جاي دارند. آنها به دو دسته كدوهاي تابستاني و زمستاني تقسيم ميشوند.

نوع تابستاني آن، همان "كدو سبز" است كه پوست صاف و نرمي دارد و اغلب ايرانيها از آن خورش تهيه كرده و يا در كنار مرغ آن را ميل ميكنند و البته كوكوي خوشمزهاش را براي شام ميپزند. به علاوه، هنگام كاهش وزن و کاهش قند خون، به عضو ثابت برنامه غذايي ما تبديل ميشود.

اما منظور از نوع زمستاني، "كدو تنبل" يا "کدو حلوايي" است. به نظر ميرسد به دليل جثه بزرگش، به آن لقب تنبل دادهاند و به دليل تهيه دسرهاي شيرين با آن در فصل زمستان، به كدو حلوايي معروف است. ما نيز ميخواهيم درباره ارزش غذايي مورد آخر برايتان بگوييم.

انواع کدو حلوايي

كدو تنبلهاي كشور ما دو نوعاند: نوع اول كاملاً گرد هستند و نوع دوم، سر باريك و انتهاي پهني دارند و شكلشان نامتقارن است. شايد باور نكنيد كه نوع دوم از نظر داشتن ميزان بتاكاروتن (پيش ساز ويتامين A) ارجحيت دارد، به طوري كه تحقيقات نشان داده است بتاكاروتن موجود در نوع دوم چهار برابر بيشتر است. علاوه بر اين، كدو حلوايي نوع دوم، پتاسيم بالايي دارد و خوردن آن براي كساني كه از فشار خون بالا رنج ميبرند، مفيد است. ويتامين C کدو حلوايي نيز در مقايسه با ساير كدوها بيشتر است، البته با پختن آن در حرارت بالا و حتي سرخ كردن، ديگر اثري از اين ويتامين باقي نخواهد ماند، مگر اينكه آن را در ظرفي در بسته بخارپز كنيد كه در اين صورت ميزان از بين رفتن اين ويتامين کم خواهد شد.

نوشته شده توسط عموریزی